to nie jest tak, że zawsze można wszystko. to nie jest też tak, że w głowie siedzi surowa pani w szpiczastych czarnych okularach, zielonym sweterku i mocno spiętych w kok włosach, która surowo wymierza sprawiedliwość linijką po łapach. aktualnie bosozoku leży i kwiczy na stole, rozbity na szkice i na pomysły w głowie, które jakoś nie chcą ze sobą grać w jednej orkiestrze. a to nie jest tak, że muszę to zrobić, że muszę tego bosozoku wręcz wysrać, bo mnie rozerwie. to nie ciąża. nie ma limitu czasowego i doktora ze skalpelem. to nie jest też tak, że mogę się na tym teraz skupić… no bo nie mogę… no nie ważne dlaczego.
to nie jest tak, że ja go będę robił na siłe, bo to już tyle czasu minęło, bo już tyle o nim gadałem. kozakiewicz rodził się przez prawie 4 lata, ta strona też długo. czasami lepiej chyba zacisnąć pośladki niż wydać z siebie kakofoniczny pierd.
więc jeżeli wchodzisz tu i widzisz kolejny raz dzień z rzędu brak progresu, zawalenie time line’ów, opóźnione road map’y, przerwane procesy i niewypełnione zobowiązania… to ja chyba muszę komuś przypomnieć, że to wszystko i tak nie ma żadnego znaczenia, a sztuka jest albo biznesem albo skrzywieniem osobowości introwertycznych neurotyków z drobnym talentem manualnym. więc pieprzyć to, zrobię jak mi się będzie chciało i jak znajdę w tym przyjemność. chińska republika ludowa jest tam dalej, na prawo. nie tutaj. peace!